11-11-2026 –, Amare Studio
Het is 2037. Tien jaar geleden veroorzaakte AI de Grote Toetscrisis. Binnen enkele maanden bleek het oude toetssysteem onhoudbaar: essays werden geschreven met AI en door AI beoordeeld, cijfers verloren hun betekenis en diploma’s zeiden niets meer over wat iemand daadwerkelijk kon. Het onderwijs moest zichzelf opnieuw uitvinden.
Nu, in 2037, bestaat toetsing nog steeds. Maar niets is meer wat het was: geen cijfers meer, geen tentamenweken, geen meetbaarheid en controle. In plaats daarvan draait leren om wie je als mens kunt worden (Biesta, 2016), menselijke vaardigheden, vertrouwen en samenwerking. Studenten verzamelen geen studiepunten, maar trust credentials in real-world challenges. Docenten ontwikkelen zich tot leernavigatoren die zowel leerprocessen cureren als studenten coachen. Toetsing is een dynamisch ecosysteem van bewijslast, competenties en leerartefacten. Het is haast onzichtbaar en harmonieus geïntegreerd in hoe mensen leren, socialiseren, reflecteren en groeien.
In deze interactieve workshop stap je met de social simulation futuringmethode (McGonigal, 2022) letterlijk deze toekomst binnen. Je neemt een fictieve identiteit aan (student, docent, lid examencommissie, werkgever) in het jaar 2037. Door het scenario tijdelijk als werkelijkheid te ervaren, ontdek je hoe anders dingen kunnen worden.
Vanuit die toekomst kijken we ook terug naar het onderwijs van nu: welke aannames houden we kunstmatig in stand en hoe kunnen we die doorbreken? Met de futuring-methode backcasting ontdekken we welke stappen nodig zouden zijn om de toekomst van 2037 te kunnen bereiken.
De workshop is prikkelend en soms ongemakkelijk. Alles mag tijdelijk op z’n kop. Juist daardoor ontstaat ruimte om buiten bestaande kaders te denken en nieuwe mogelijkheden te verkennen.
Je gaat naar huis met:
- frisse toekomstbeelden voor toetsing;
- concrete ideeën om vandaag al mee te experimenteren;
- nieuwe taal om het gesprek over toetsing te voeren;
- en vooral het gevoel: 'het huidige systeem is niet vanzelfsprekend'.
Want misschien moeten we terug naar de fundamentele vraag: beoordelen we wat we belangrijk vinden of gaan we belangrijk vinden wat we kunnen beoordelen?
Dat het huidige toetssysteem niet vanzelfsprekend is en dat het anders kan.
Kasper Maes studeerde Filosofie en Duitse Taal- en Letterkunde aan de Radboud University. Na zijn studietijd werkte hij onder meer als redacteur bij educatieve uitgeverijen en als taaltrainer Duits & Nederlands bij In’to Languages, het expertisecentrum voor taal en communicatie van Radboud University en Wageningen University. Inmiddels is hij bij In'to Languages als innovator werkzaam en geeft hij uitvoering aan de door hem ontwikkelde innovatiestrategie waarbij ook futuring-methoden worden toegepast.